Liefde voor de medemens



Daar staat ze dan trillend op haar benen.

Ze is moe, zo ontzettend moe.

Ze hoort overal piepjes, belletjes, ze hoort het beademingsapparaat op en neer gaan.

Ze ziet haar collega’s van het ene bed naar het andere bed rennen. Zoveel pijn, zoveel verdriet gaat er door haar heen.

Er is zoveel onmacht!

Ze doen zo hun best maar het lijkt dweilen met de kraan open.

Het steeds maar weer vechten tegen deze onzichtbare vijand maakt haar zo moe.

Maar ze moet door, ze kan haar collega’s niet in de steek laten.

Zoveel mensen en er komen er nog veel meer.

Heel even gaat ze op een leeg bed zitten die zojuist is binnen gebracht en ze sluit haar ogen.

Ze heeft in haar leven nog nooit gebeden maar nu vraagt ze of er iemand haar kan helpen. Haar die kracht kan geven om door te gaan en te vechten voor al deze mensen levens.

Heel even is ze uit tijd en ruimte.

Als ze haar ogen weer open doet heeft ze een glimlach op haar gezicht. Ze overziet alle bedden en staat op.

Vol kracht, vol met nieuwe energie en liefde doet ze haar werk.

Werk vanuit liefde voor haar medemens.

 

(Jolanda Rhijnsburger)

 

 


Gastenboek

Commentaren: 2
  • #2

    Anoek (woensdag, 17 februari 2021 18:57)

    Wat een goed verhaal en zo echt geschreven. Ze werken echt op hun laatste krachten. Beetje meer respect zou zeker op zijn plaats zijn. Bedankt voor deze eye opener.

  • #1

    Robert (maandag, 15 februari 2021 13:36)

    Wat een bijzonder verhaal en wat mooi geschreven!
    De mensen in de zorg hebben ontzettend hun best gedaan.
    Mooi hoe je dit hebt omschreven.