Liefde voor de medemens

 

Hij keek haar verwilderd aan.

Tranen stroomden over zijn gerimpelde wangen.

Zijn vrouw huilde, ze was in paniek. Hoe moest het nu verder?

Hij die zo ziek was en bijna geen lucht meer kreeg.

Rode wangen van de koorts.

Nu was het wachten op de ambulance die de huisarts had laten komen.

Dit was hun laatste moment van samenzijn. 

Het grote besef dat hij misschien niet meer thuis zou komen.

Ze kon straks niet naast zijn bed zitten en zijn hand vast houden.

Geen lieve woordjes zeggen om hem iets op te vrolijken.

Geen normaal afscheid nemen als hij toch moest gaan.

Deze koude en harde werkelijkheid van straks afscheid nemen en niet wetende of ze elkaar ooit terug zullen zien.

Ze kruipt voor de laatste maal naast hem in bed en legt haar hoofd op zijn buik.

Hij pakt haar hand vast en streelt met zijn andere hand over haar grijze haren.

En samen wachten ze totdat de deurbel gaat.

 

(Jolanda Rhijnsburger)

 

 

Commentaren: 0