Dagboek aan mijn overleden vader


Lees hieronder een fragment

De mist versluiert het landschap op deze vroege kille morgen.

Het belooft weer zo’n vaal-trieste dag te worden, zonder enige vorm van vreugde. Het mystieke beeld van de natuur stemt mij weemoedig. De levensleegheid die diep in mijn wezen aanwezig is, wordt gevoed door dit sombere beeld. Ze bedekt met haar grijstinten wat ik zo graag aanschouw, de verschillende groentinten van het gras en de bomen, de witte wolken die als watten het blauw van de hemel accentueren.

Nee…, deze sluier laat mij feilloos voelen dat zonder jou de lol er wel vanaf is. Mijn tranen zijn bevroren geraakt en een deel van mij is die bewuste nacht mee gestorven. Deze intense leegte lijkt geen bodem te hebben.

 

Het was gisteren dat er iets grappigs voorviel, waarbij een impuls mij de telefoon deed pakken en jouw nummer liet bellen. Met een schok kwam de absurde realiteit binnen denderen.

Shit, je bent er niet meer! Als de mist wat begint op te trekken en de toppen van de bomen langzaam zichtbaar worden, lijkt het of de wereld aan het ontwaken is. De vogels vliegen af en aan, om  te eten van het voer dat op de voedertafel ligt. Het zijn de eksters die de eerste keus blijken te hebben. Daarna de duiven die zich, na zich tegoed te hebben gedaan, nog een tukkie doen op het hek.

De mussen en de koolmeesjes zijn als laatste aan de beurt.

 

De leegte in mij trekt weg, net als de mist. Wat lijkt het er allemaal onschuldig aan toe te gaan daarbuiten, maar wat kan de natuur voor ons als denkend wezen soms wreed zijn. De rauwheid die mij ten deel is gevallen, sinds jij bent heen gegaan en die ik getracht heb te verdoezelen. Ik zocht het buiten mijzelf en in ontroostbare momenten verdoofde ik mijzelf met alcohol, maar de mist daarbuiten, waar ik nu naar kijk, die mist zit in mijn hoofd. De natuur weerspiegelt mijn gevoel feilloos. Alles daarbuiten lijkt gewoon door te gaan, terwijl ik blijf staan en niet meer weet hoe ik zonder jou verder moet. Zal ik je nummer verwijderen, zal ik….? Nee, dat zou voelen alsof ik je los laat. Laat me niet alleen!

 

Auteur: Ronald Rhijnsburger

 

 

 

 


Gastenboek

Commentaren: 12
  • #12

    Jeanny Engelen (dinsdag, 08 juni 2021 16:52)

    Beste Ronald, ik heb net je boek uit gelezen, en wat is het prachtig en gevoelig geschreven.
    Het is ingrijpend, mooi en hartverwarmend.
    In je leven maak je vaak verschillende rouwprocessen door, het heeft niet eens altijd met overlijden te maken.
    Maar je boek is van toepassing op alle soorten rouw, fijn om er af en toe troost uit te kunnen putten.
    Al vaak heb ik dierbaren vaarwel moeten zeggen en telkens doet het veel met je. Toch merk je na een tijdje dat er altijd dat speciale plekje is in je hart, waar ze aanwezig blijven.
    Op dit moment weet ik dat ik binnenkort weer iemand zal moeten missen en ik voel dat er al min of meer een rouwproces op gang komt. Ook dit gevoel kon ik in jouw boek kwijt.
    Dank je wel.

    (donderdag, 22 april 2021 16:20)

  • #11

    Aniet Esteie (dinsdag, 08 juni 2021 16:51)

    Sinds een paar jaar schrijf ik gedichten die mij helpen dingen te verwerken. Wat ik zo nu en dan in het leven meemaak.
    Een paar maanden geleden zag ik een oproep om je nog niet uitgebrachte rouwgedicht te delen voor een boek dat over rouw ging.
    Dit prachtige boek dat je ziel raakt, met een lach en een traan geschreven, is inmiddels uitgebracht en te koop.
    Ik heb het in 2 avonden uitgelezen.
    Een echte aanrader! Het heet: Dagboek aan mijn overleden vader van: Ronald Rhijnsburger
    Het doet veel met me en raakt me diep in mijn ziel.
    Dit boek is met zoveel liefde, passie en inzicht geschreven over verlies, de dood, angst, het verdriet, de pijn, de verschillende fases van het rouwproces, over dankbaarheid, de liefde, de natuur en het leven.
    Het boek raakt je in je ziel.
    Er staan prachtige rouwgedichten achterin het boek. Geschreven door mooie mensen.
    Mijn gedicht staat ook in dit prachtige boek en gaat over Sander een lieve dierbare vriend die vandaag precies een jaar geleden overleed.
    Het boek: Dagboek aan mijn overleden vader is heel mooi geschreven en actueel voor deze tijd.
    Want alles is met elkaar verbonden.
    Het leven en de dood...ze horen bij elkaar.
    Accepteren is een moeilijk ding..
    Wandel veel in de natuur, praat met elkaar, huil en lach, geniet van elkaar.
    Want het leven is mooi met een lach en een traan.
    Vier het leven.
    Wees dankbaar voor de mensen om je heen.
    Leef, dans, huil, lach en geniet.

    Veel Liefs
    Van Aniet ❤

  • #10

    Ton Geilenkirchen (dinsdag, 08 juni 2021 16:50)

    Het wolkendek breekt hier voor een zon � moment open op tweede Paasdag, bij het dichtslaan van het ' Dagboek aan mijn overleden vader'. In de woorden van de schrijver mbt de levensadem, heb ik het in een ademtocht uitgelezen. Het idee van het dagboek, is vergelijkbaar met de hospice ervaring met mijn inmiddels overleden moeder. Gedurende het dagelijks samenzijn in de laatste levensfase, kreeg emotie een gezicht. Werden herinneringen gezamenlijk opgehaald en gedeeld en met de nodige emotie en inzichten voorzien. Feitelijk een voorafgaand proces in tegenstelling tot het Dagboek, een proces achteraf. Wellicht dat ik om die reden het rouwproces achteraf niet of nauwelijks ervaren mocht, echter het boek, maakt mij duidelijk dat niet de factor tijd, maar eerder de herinneringen, van zodra men de stilte verlaat, de bron van het verdriet zijn. Emoties van gemis, onbegrip, niet uitgesproken zaken en en.. krijgen na de dood van de een, een eigen leven bij de ander. Ook hier geldt weer de kracht, kunst aan het denken voorbij... immers gedachten, herinneringen, emotie en en mag je beleven, maar ze moeten niet je leven bepalen. In stilte loslaten Zoals Eckhardt Tolle het perfect verwoord... Alles wat komt en gaat, is niet van jou... Ben jij niet. Het Dagboek aan mijn overleden vader, neemt je letterlijk bij de hand om geleidelijk aan uit de wereld van de gedachte, de emotie die ons scheidt van de realiteit, waarin de Kracht van de stilte heerst en alles doordringt. De sluier tussen de stoffelijke wereld aarde en thuis... Feitelijk een gids naar het proces ' Heaven on earth ', of zoals de schrijver het zelf noemt, De heiligheid die in de diepte van de stilte ligt... Een mooie aanvulling op het boek de Salon Filosoof uit de pen van dezelfde schrijver. Stap uit de gevangeniscel die Denkgeest heet... ✒️��

  • #9

    Marion Elzinga (dinsdag, 08 juni 2021 16:49)

    Hey lieve vriend/collega
    Even wat gevoel bij het lezen van jouw boek.

    Jouw pijn
    jouw woorden
    jouw kwetsbaarheid
    jouw tranen
    jouw lagen
    jouw contact
    jouw nieuwsgierigheid
    jouw zijn
    jouw eenzaamheid
    jou
    zijn
    papa..... ik zoek je... ik hoor je en ik voel je zie je Ronald

    zooooooooooo intens kwetsbaar
    zooooooooooo mooi
    zooooooooooo oneindig eenzaam
    je vindt het gewoon in woorden
    pfffff.... wat bijzonder om dit te delen
    Ik ben diep onder de indruk

    Liefs Marion

  • #8

    Henk (dinsdag, 08 juni 2021 16:48)

    Ik werd gegrepen door jouw woorden,
    Ik werd meegenomen in een prachtig proces
    Ik werd meegenomen door een gevoel die mij tijdens het lezen aanraakte
    Ik herkende het als ware liefde.

    Liefde voor je vader
    liefde voor de medemens
    Liefde voor de wereld waarin wij met zijn allen in leven

    Dit boek gaat eigenlijk veel verder
    Verder dan ons verstand ons aanreikt
    Mij heeft het boek mijn in mijn diepste lagen geraakt
    En ik ben er bij om!
    Het haalde bij mij mijn niet zichtbare pijn naar boven.

    Dank je wel Ronald voor dit prachtige, maar vooral speciale boek!

  • #7

    Trudy Zwart (dinsdag, 08 juni 2021 16:48)

    Een fantastisch boek zo een herkenning...rouwproces is leven beleven afscheid nemen bestaat niet.. verder leven..soms een overlevingstand...
    tranen ze vloeide rijkelijk...
    Maar voor mij kwam dit boek op tijd...
    Dank je wel Ronald..
    Want je heb me met jou verhaal te delen me mijn liefde terug gegeven...
    Dank je wel...
    Lieve groet Trudy Zwart

  • #6

    Yolanda Niessen (dinsdag, 08 juni 2021 16:47)

    Ben vanmiddag begonnen met het boek. Wilde even wat pagina’s lezen, maar heb het in één ruk uitgelezen. Prachtig verwoord en zo ontzettend herkenbaar. Absoluut een aanrader!

  • #5

    Angela Moreel (dinsdag, 08 juni 2021 16:45)

    Zoals gezegd ben ik vanmorgen begonnen in 'Dagboek aan mijn overleden vader'.
    Ik wilde een klein stukje lezen maar, eenmaal begonnen kon ik hem niet meer wegleggen.
    Zo veel herkenning zoveel liefde maar ook zoveel verwarring. Dit boek kan zorgen voor een andere kijk op het leven, een mooiere kijk op het leven wel te verstaan.
    Ik herken mezelf in de fragmenten van Ronald Rhijnsburger in het rouwproces na mijn vaders overlijden. Ik herken het krampachtig vasthouden aan herinneringen die uiteindelijk zorgen voor een vertekend beeld van een geliefde. Dit boek is een eye opener en ik raad het iedereen aan. �❤ Dank je wel Ronald dat mijn gedicht een toegevoegde waarde heeft voor jou prachtige boek.

    As said I started this morning in 'Diary to my deceased father'.
    I wanted to read a little piece but once I started I couldn't put it down.
    So much recognition, so much love, but also so much confusion. This book can provide a different view on life, a better view on life that is.
    I recognize myself in the fragments of Ronald in the grieving process after my father's death. I recognize the frenetic clinging to memories that ultimately distort the image of a loved one. This book is an eye opener and I recommend it to everyone. �❤ Thank you Ronald that my poem has an added value for your beautiful book.
    (vrijdag, 09 april 2021 07:55)

  • #4

    Lucia Rhijnsburger (dinsdag, 08 juni 2021 16:44)

    Het boek heb ik inmiddels weer in één adem uitgelezen. Zo ontzettend mooi is het geschreven!! (Voor mij nog een extra speciaal element omdat ik getrouwd ben met je vader en het een prachtig eerbetoon aan hem is.) Ik zie dat het voor velen tot grote steun in het rouwproces zal kunnen zijn, daar het mij inmiddels ook al dusdanig heeft geraakt om er op een andere manier naar te kunnen gaan kijken. De dood is niet het einde, maar het begin van een nog diepere liefde.
    (vrijdag, 09 april 2021 07:54)

  • #3

    Marianne Bronk-Buijn (dinsdag, 08 juni 2021 15:53)

    Hey Ronald, gister gelijk begonnen aan je boek het is zo mooi, maar komt ook wel binnen hoor veel herkenbare stukjes in waardoor het ook moeilijk is, heb in december mn broer verloren dus vandaar het herkenbare, ga straks weer verder, maar voor iedereen die hem al heeft of gaat kopen is dit echt een aanrader ��❤️
    (vrijdag, 09 april 2021 07:53)

  • #2

    Paul (dinsdag, 08 juni 2021 15:51)

    Ik ben er stil van….
    Wat een ongelofelijk prachtig boek heeft u uitgegeven.
    Prachtig omschreven de verschillende fases van het rouwen. Dankbaar met dit prachtige boek, die ik zeer zeker vaker zal openslaan.

    Gr Paul (vrijdag, 09 april 2021 07:53)

  • #1

    Jolanda Rhijnsburger (dinsdag, 08 juni 2021 15:50)

    Vanmorgen heb ik me even terug getrokken en het boek in één keer in alle rust helemaal uit gelezen. Ik had wel kleine fragmentjes mogen horen tijdens het schrijfproces van Ronald, maar nog niet het boek in zijn geheel gelezen. Voor mij was het boek zeer herkenbaar, ook natuurlijk omdat ik aan de zijlijn zijn rouwproces van dichtbij mee heb gemaakt. Vanaf een afstandje heb ik de ruwe lagen van pijn mogen aanschouwen. Lagen die ook bij mij diep vanbinnen aanwezig zaten. Wat het boek nu met mij gedaan heeft, weet ik niet zo goed. Ik ben van slag, ik heb vragen, ik zag herkenning, ik wil de natuur in. misschien hier en daar vlucht gedrag, maar ik voelde zo de liefde tussen en door de woorden heen. Niet alleen de woorden over zijn vader, maar vooral over de stukken waar wij als mens eens beter over na mogen gaan denken. Een prachtig boek en tijdens het lezen wilde ik niet stoppen. Het einde naderde en nog wilde ik meer! Ik wilde die onderliggende liefde blijven voelen! Toen het uit was, wilde ik meer, zal ik het nog eens opnieuw lezen? Op dit moment komt er een bewustzijnsgevoel omhoog, dat mij heeft aangeraakt. Eerlijk gezegd heeft het boek mij van mijn sokkel geblazen en ben ik stil, stil van liefde. ❤
    (vrijdag, 09 april 2021 07:52)