Columns

Gaat schrijven je makkelijk af en heb je iets interessants actueels te vertellen over rouwverweking?

Wordt dan één van onze wekelijkse gastcolumnisten op de website.

 

Wat is jouw visie op het huidige Coronabeleid, hoe kijk je tegen eenzaamheid aan, of wat betekent de dood volgens jou?

 

Dit zijn maar een aantal voorbeelden. Uiteraard mag je jouw eigen unieke visie delen met onze bezoekers.

De Column zal naast plaatsing op de website ook op de Facebook groep 'De Rouwkamer' komen te staan.

 

Het maakt niet uit of je beroepsmatig iets te vertellen hebt of dat je als burger een onderwerp wilt belichten waar anderen iets aan kunnen hebben. 

Heeft u interesse? Mail dan naar: derouwkamer@outlook.com  

 

Het onvermijdelijke

Wat doe je als je te horen krijgt dat het onvermijdelijke ook werkelijk niet meer te vermijden is.

Dit overkwam ons drie jaar geleden. Mijn man kreeg te horen dat hij uitbehandeld was en het niet lang meer ging duren voordat het einde daar zou zijn. Wat een dag, wat een moment, waar we als verdoofd elkaar aankeken, elkaars hand vastpakten en geen woord meer uit konden brengen.

We wilden niet meteen naar huis en zijn toen in een klein restaurantje aanbeland, maar verlieten het uiteindelijk weer en lieten twee volle borden op het tafeltje waar we aan zaten achter.

Nu brak de tijd aan om het ‘de anderen’ te gaan vertellen en alles zo comfortabel mogelijk te laten verlopen. Eigenlijk was het rouwen toen al begonnen. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn man. Hoewel hij zo ook niet meer verder wilde.

Rouwen begint dus niet vanaf het moment van overlijden, maar is blijkbaar daarvoor ook al in volle gang. Dit besef kreeg ik lange tijd na zijn heengaan. Alleen op dat moment leef je in een soort roes en giert de adrenaline door je lichaam.

Dit geldt natuurlijk niet in alle gevallen en lang niet voor iedereen. Elke situatie is anders.

Het verlies van mijn man en grote liefde heeft me doen beseffen, wat een enorm gat dit in mijn leven heeft achter gelaten.

Nu drie jaar later is dat gevoel nog altijd aanwezig. Dagelijks komen fragmenten uit de laatste periode, maar gelukkig ook mooie en dierbare herinneringen voorbij. Soms bijna niet te doen zo zwaar, maar gesteund door een stel lieverds worden de zwaarste momenten ook weer wat verlicht.

Nu weet ik inmiddels dat rouwen in feite nooit ophoudt.

De filmpjes van toen zich regelmatig af zullen blijven spelen en het knagende gevoel niet meer weggaat.

Toch zal ik door blijven gaan, want dat heb ik hem beloofd.

Het lukt me zelfs om af en toe weer oprecht te genieten van de mensen en dingen om me heen.

Met vallen en opstaan moet het wel gaan lukken zo.

 

 

Lucia Rhijnsburger